Postoni, por mos iu përgjigjni gjithkujt nëpër komentet e tyre nën postimet tuaja. Më dëgjoni mua. Nuk e lëshojnë leht prenë e quajtur Kosovë ujqit e stërkequr nga dhëmbët e ngulitur mbi te që 20 vjet. Luftojnë për t’i mbrojtur punësimet prej nënës Parti të Punës dhe zhvatjet që ajo ua mundëson. Duhet t’i kuptoni ngase mbesin pa punë, meqenëse e kanë punën pa meritë. * Në një konkurencë të lirë bien si kungujt nëpër ara, duken si kallamboçi pa tallë, ngase e hanë tallën e vet. Ata dyshojnë për zhvatje nga L.VV, sepse vetë janë të tillë. Vetë me fjalën e vet po e dëshmojnë të gjithë kundërshtarët e L.VV që janë zhvatës të shtetit e shoqërisë. 20 VJET.
UDB-ashat po e sulmojnë Albin Kurtin dhe LVV sikur dikur, kur baballarët, mixhallarët apo dajallarët e tyre shpifnin për atdhetarët e vërtetë gjithfarë etiketash. I quanin në popull „iridentista“, „separatista“, besa edhe „proserb“, a para komisioneve disiplinore, apo para gjyqit i quanin „përkrahës të demonstratave të 1968-ës“ (apo 1981-ës)
Edhe pse kishin të drejtë në pohimet e tyre, qëllimi i tyre ishte burgosja. E qartë se nuk do të duhej ti ngarkonin në atë rast me këso deklarata akuzuese.
Jam vetë dëshmitar i proceseve të tilla të manipuluara, akuzuese pa asnjë fakt, jam poashtu vetë dëshmitarë i kërcënimeve me vrasje nga oficerë legalë të UDB-ës. Pikërisht autorit të këtyre rreshtave iu bë një kercënim i hapur, shkaku se është anëtar i kolegjiumit të gazetës studentore „Bota e Re“ e cila ishte në atë kohë kokë e këmbë atdhetare. Kërcënimi ndodhi më 1989 para „Menzës se studentëve“ në Prishtinë nga UDB-ashi L.N. të cilin të gjithë sulmuesit e Albinit e kanë ndër kontaktet e tyre, qoftë në FcB apo gjetiu.
Për fat të keq atëherë dhe sot këta pisa jugonostalgjikë, shërbëtorë të Beogradit, ose dikur me sharrë e lopatë, ose më vonë si UDB-ash pa shkollë, janë shumicë.
Sot së paku ka mundësi informimi dhe zbulimi të rrenave të tyre idioteske. Atëherë fare nuk kishte informim dhe populli manipulohej fëlliqësisht.
Dhe shumica UDB-ashe e përbërë nga shkarta xhelozë, analfabetë funksionalë, servilë të pushtetit, njerëz pa shkollë, shumë intelektualë i shpallnin me dredhi edhe pro serb, pa asnjë fakt apo dëshmi. Të njëjtit sot Albin Kurtin po e shpallin monist, antiamerikan, dhëndërr i Sokoloviqit, e gjithfarë poshtërsishë.
Llumi i tillë, me libreza të LKJ akoma në xhep, ka marrë hov. Vetingu do ti sqarojë gjërat dhe sinqerisht nuk ka pse të mos i gëzohem, kur këta të vetëshpallur „patriotë“ të dalin faqezi, siç kanë qenë gjithmonë. Gënjeshtra e tyre kinse ishin të burgosur për çështje politike, e në të vërtetë për hajni, do të dalë në dritë. Por ama që mbi 20 vjet u besohet rrenave të tyre.
Maskat po ju bien o ju UDB-ashë të vërtetë, etiketues të pafytyrë, që 70 vjet s’u ndalet e akoma po vazhdoni edhe sot.
Pse e ka shkarkuar kryeministri Albin Kurti ish ministrin Agim Veliu?
Isa Mustafa dhe Agim Veliu ishin të parët që shkuan te presidenti Hashim Thaçi, kur i thirri për Gjendjen e Jashtëzakonshme, por pa biseduar me Albinin fare. E përkrahën atë gjendje, që me fjalë tjera i bie se e përkrahën rrëzimin e qeverisë.
Gjendja e Jashtëzakonshme e ka këtë kuptim, pra rrëzimin e qeverisë dhe dhënien e pushtetit absolut presidentit Thaçi.
Kjo disi u përbi nga Albini edhe pse ishte pra një thikë pas shpine.
Por pasi mbajtën mbledhjen e qeverisë dhe Agim Veliu doli në mbledhje kundër Gjendjes së Jashtëzakonshme, por kur doli në media tha që sigurisht që janë për vendosjen e Gjendjes së Jashtëzakonshme, kjo i bie „Albin, unë ta bëra qefin në mbledhje, se po e rrëzoj me dëshirë qeverinë tonë“.
Kjo deklaratë kulmuese injorante u bë shkas për shkarkim. Por shkaqet ishin më të thella.
Agim Veliu në RTK deklaroi vetë se, me Albinin ka kohë që nuk ka muhabet e as kontakt, sepse Albini zëvendës ia paska emëruar Xhelal Sfeçlën.
Edhe pse marrëveshja e bashkëqeverisjes thotë që secili subjekt politik vetë i cakton zyrtaret që i takojnë, Agimi i LDK-së i tregon Albinit të LVV-së, se kënd ta vendosë aty.
LDK-ja pra i bëri 3 shkelje të marrëveshjes.
1.Kur u përzie për Sfeçlën.
2.Kur shkoi te Thaçi për Gjendjen e Jashtëzakonshme pa u marrë vesh me Albinin dhe LVV.
3.Kur doli në media me deklaratë të kundërt, çfarë thoshte në mbledhjen e qeverisë, pra pro Gjendjes së Jashtëzakonshme d.m.th. pro rrëzimit të qeverisë.
T’ia japësh pushtetin absolut Hashim Thaçit që po e synon ndarjen e Kosovës, është një gabim fatal. Në këtë rast Kosova do të shndërrohej në diktaturë, ku FSK do ta kontrollonte territorin nën urdhëra të presidentit, e jo qeveria, pasi se Hashim Thaçi është komandant suprem i FSK-së dhe në atë gjendje të jashtëzakonshme ka pushtet absolut (që ndryshe i bie diktatorial). FSK nuk do të mund të shkonte në veri, Serbia veriun do të mund ta merrte me ushtri. E për këto shkaqe Albini u detyrua ta shkarkojë Agim Veliun.
Pasojat e Gjendjes së jashtëzakonshme do të ishin: – 7 milion Euro harxhime në ditë (zgjedhjet na kushtojnë sa vetëm një ditë e tillë) – Infektimi i ushtarëve të FSK me Corona virus, shkaku i kontaktit të pashmangshëm me njerëz të infektuar dhe shtrirja e madhe e infeksionit. – Gjasa e madhe e humbjes së 30% të territorit të Kosovës, të cilin FSK nuk do të mund ta mbronte, as shkaku i marrëveshjes së Thaçit me KFOR-in, as shkaku i ushtarëve të sëmurë nga Corona virusi.
Çështja e Blerim Rekës, që është përmendur me ka mllefosur tepër edhe mua. Kam dalë me reagim të fort kundër tij.
Por me vonë, pas disa hulumtimeve, e kuptova që një korridor të tillë e kishte Serbia tashmë, prej vitit 2014, nga Hashim Thaçi dhuratë.
Kjo më habiti edhe mua, mirëpo duke ditur që Hashimi i mban marrëveshjet fshehur, u binda.
Përfundim: Mocioni për rrëzimin e qeverisë së zgjedhur demokratike duket qart se është i planifikuar nga ideatori Isa Mustafa me Agim Veliun dhe Hashim Thaçin.
Gjendja e Jashtëzakonshme, e cila nuk ka përse shpallet për 20 te infektuar me Covid-19, është e rrezikshme dhe shumë e kushtueshme. Çdo ditë nga përafërsisht 7 Milion Euro (çdo ditë harxhime, sikur të mbaheshin zgjedhje).
Ta lësh Kosovën pa institucione ne kohën e virusit Covid-19, ti detyrosh qytetarët të dalin në zgjedhje mu tani dhe kështu ta përhapësh infektimin në popull dhe në ushtri është më tepër se injorancë.
Ambasadori amerikan z. Kosnett dhe bashkëshortja e tij dolën kundër Mocionit dhe pro qeverisë Kurti. Kjo d.m.th. mjaft!
Apeloj te deputetët e Kuvendit të Kosovës, që të mos e procedojnë Mocionin në Kuvend, ose së paku ta lënë për më vonë, pasi virusi Corona të bëhet i kontrollueshëm.
Ju lutem mos e braktisni këtë popull, të cilit kurrë nuk ia nda gazepi!
LDK-në ta votosh sot është humbje e votës, kurse PDK-në ta votosh është shkatërrim i shtetit. (Të tjerët edhe ashtu nuk janë faktorë. AAK, AKR apo Nisma asnjëherë nuk do ta fitojnë pushtetin vet.)
Përjashto një numër të vogël, udhëheqësitë e PDK-së janë të ngopura me analfabetë funksionalë, kurse të LDK-së me servilë e po ashtu me analfabetë funksionalë. L.VV është akoma e re në qeverisjen lokale. Si e papërvojë edhe pse më e sinqerta është duke punuar për popull. Sigurisht që edhe aty ka analfabetë funksionalë.
Ama vetëm sinqeriteti nuk mjafton. Dikush dihet të fillojë e ti studiojë sistemet e njohura të qeverisjes dhe të fillojë të mendojë për qeverisjen lokale, që i përgjigjet komunës. Këtu ka mungese të njohurive të bërjes së punëve përmes lidhjeve online në internet. Shumë konkurrencë online ka për punë të ndryshme, që mund të kryhen, por duhet dije. Duhet investim.
Dije nuk kanë profesorët, se lere më studentët, e thuajse hiç nxënësit. Sistemi shkollor është katastrofal. Jo pse nuk duan, por pse nuk dinë, edhe po deshën. PA FAJ po kuptohet.
Është trashëguar diplomimi pa dije të vërtetë. Askush nuk di vërtet. Ndodhin improvizime kinse dikush po di diçka. Madje profesorët e shesin lenden sa më të vështirë, sepse i frikohen “marrjes se fytyrës” kur nxënësit pyesin mençur, ngase i zënë. “Më mirë të mos dinë nxënësit se t’ia marrin fytyrën.” motoja e tyre. Kështu janë një numër i madh i arsimtarëve e profesorëve.
E si të zhvillohet Kosova? Me bujqësi? Po kush u zhvillua me bujqësi, që vazhdimisht duhet subvencionuar?! Mos Afrika, që Allahu e ka furnizuar me pemë të shumëllojshme….?
Po analiza nuk ka kufi. Keq jemi. Punë për mësim, punë për studim, punë për hulumtim, punë, punë, punë.
„Populli ynë më së lehti mashtrohet sesa bindet që është mashtruar“.
Që 15 vjet kahmos online thuhet që po mashtrohemi, që jemi mashtruar, madje që 30 vjet dihet kjo. Por ne si popull kuptojmë me vonesë. Tepër vonë.
Më e keqja është, që shumica akoma nuk e kemi kuptuar. Vetëm një numër i vogël po.
Shikoni se si dalim në zgjedhje diku 40% dhe lavdërohemi „Unë nuk merrem me politikë“.
Kjo është idiotësi.
Tash e kemi të qartë se politika qenka në fakt mjeku, qenka ndaluesi i rritjes së çmimeve në rast krize, por edhe harxhuesi i rezervave të shtetit, mu në kohën kur për to kemi më së shumti nevojë.
Qenka ilaçi, shtrati në spital, infuzioni, mielli që e bëjmë bukë përditë, uji që e pimë.
Dhe faji është jetim. Askush nuk e merr si pjellë të veten. Askush nuk e birëson së paku.
Hajde tash, livrit ti, që „me politikë nuk merresh“. Kërko miell nëpër Kosovë, nëse gjen. Kërko ndihmë nga mjeku, që vetë është i rrezikuar, që së paku një palë dorëza do të donte ti kishte.
Kërko maska ti „infermier“, ama nga ata, që i mbështete, që i pate në pushtet deri dje, që shkretuan buxhetin deri në centin e fundit rezervë, e jo nga ata, që e morën buxhetin me 350 milion euro në minus.
Ti „infermier“ i ashtuquajturi „mjek“ je shembull i pastër i IDIOTIT POLITIK, je përfaqësues i idiotëve politikë që na kanë mbushur portalet, rrjetet sociale dhe jetën reale.
„Dëgjomë që të më kuptosh dhe hesht që të më dëgjosh më mirë“.
Pasi përfundova shkëlqyeshëm studimet, punova si arsimtar i matematikës në një gjimnaz. Ditarin ma mori policia serbe si edhe shumë të tjerëve dhe nuk më mbeti tjetër mbijetesë pos kurbetit. Në Vjenë erdha me shumë frikë, sepse asgjë nuk dija për te, përpos si kryeqytet austriak. Dija e mjaftueshme nga shkollimi më bënte të qëndrueshëm, kisha besim se ia dal, përkundër frikës. Kështu në fillim punova gjithçka falë gjuhës frënge dhe asaj angleze që sadopak i njihja, ngase nga gjermanishtja, përpos ca fjalëve nga filmat „partizanë“, nuk dija asgjë.
Më qëlloi fati të punoj si konstruktor stufash nëpër shtëpitë private. Vetëm tejet të pasurit e këtushëm vendosnin stufa të tilla luksoze nëpër shtëpitë e tyre.
Këtu pash një dallim: Të pasurit qenkëshin këtu edhe të mençur.
Gjuhën gjermane e zotërova më shpejt sesa mendova.
Ku dua të dal?
Një familje austriake, e pasur, tri anëtarëshe, babë, nënë e bir, ishte nikoqir yni një kohë të gjatë. Disi sikur u familjarizuam. Një ditë me veshët e mi dëgjova një diskutim, që zhvillohej aty para syve të mi: Djali kishte vendosur të braktiste shkollën dhe dëshironte të punonte. Nëna e tij, si çdo nënë, e brengosur për ardhmërinë e djalit të saj, megjithëse në dukje e qetë, bombardonte djalin me pyetjet „pse“ „si“ „kur“, por më në fund i tha atij: „Mirë bir, pasi që ti ke VENDOSUR, unë duhet të pajtohem.“ Mua kjo më habiti, sepse në mendjen time prindi nuk bënte assesi që të lejonte një „katandisje“ të tillë të të birit. Nuk mu durua, iu afrova zonjës dhe e pyeta: „Përse e lejuat një gjë të tillë më intereson, djali juaj si duket nuk paska respekt për ju, apo ku qëndron çështja?“ „Jo“ më tha, „Në këtë rast ai vetëm se mund të më NDERONTE mua, ndërsa, po të mos pajtohesha, unë nuk do ta RESPEKTOJA atë“
Këtë fjali nuk munda ta shporr nga mendja kurrë.
Për herë të parë dëgjova fjalët „NDERIM“ dhe „RESPEKT“ në kontekste të ndryshme, kundërshtuese, e që për mua ishin të njëjta.
„Zonjë“ vazhdova „ku qenka dallimi mes nderimit dhe respektit, se unë këtë dallim nuk e ditkam, për mua këto janë dy sinonime me të njëjtin kuptim.“ Ajo qeshi dhe mi tha dy fjali, që ishin themeli i komunikimit ndërnjerëzor, e që unë deri në atë çast nuk e kisha idenë.
Kështu ma tha ajo fjalinë e parë: „NDERIMI është diçka e këndshme, një sjellje apo vepër e mirë, që për të nuk ka askush patjetër nevojë, ndërsa RESPEKTI është diçka që mund të jetë i këndshëm ose edhe jo, por që është detyrim dhe është i pa alternativë“
Kështu ma tha fjalinë e dytë: „Ju e NDERONI një mik tuajin me një „mirëmëngjesi“, „gëzuar ditëlindja“ apo „urime për lindjen e djalit“ dhe ia dërgoni një dhuratë, por kjo nuk ia bën atij as mëngjesin më të mirë seç është në të vërtetë, as nuk e rinon, pastaj djali i tij kishte lindur edhe pa urimin tuaj ose dhuratën tuaj. Për këto pra nuk ka ai patjetër nevojë. Por nëse miku juaj VENDOS që të kërcejë nga dritarja, nëse ju vërtet e RESPEKTONI, do të pranoni vendimin e tij që ai të kërcejë nga dritarja.“ dhe, pasi buzëqeshi, shkoi.
Dallimi pra qenka: „RESPEKTI qenka të mos mi ndryshosh vendimet e mia, mos mi kundërshtosh ndjenjat e mia, dëshirat e mia, kurse NDERIMI qenka kur unë ta bëj një gjest të mirë, ose të ta them një fjalë të mirë, për të cilën ti nuk ke patjetër nevojë.“
Nëna austriake pyeti shumë, por nuk ia ndryshoi VENDIMIN e djalit të saj, e RESPEKTOI atë, ndërsa djali do të mund ta NDERONTE nënën duke ia bërë qejfin asaj. Por, pasi se për këtë nëna nuk kishte patjetër nevojë, vendimi i djalit gjeti zbatim.
Ky ishte çelësi i lumturisë së asaj familjeje dhe i komunikimit aq të frytshëm mes tyre dhe ishte një veti e të gjithë austriakëve.
Në çast, nëpër kokën time, fluturuan fjalitë e prindërve tanë: „Ec more, pse po shkon të bësh muzikë me shokët, në vend se të më dëgjosh mua e të sjellësh ca dru nga mali“, ose: „Bir bën si të them unë, se krejt njerëzia po thonë, ja ky nuk po ka respekt për babën“ e të tjera, e të tjera fjali, që janë vërtet të dhimbshme dhe shkatërruese të shume lumturive familjare.
Përfundova se te disa nga ne shqiptarët paska një ngecje. Te ne gati se askush askënd nuk e respektuaka. As babai djalin, kur ai VENDOS të bëjë muzikë, as babai vajzën, kur ajo VENDOS të fejohet apo martohet me atë që ajo e do, as burri gruan, kur ajo VENDOS të shkurorëzohet, as prindi fëmijën, kur ai VENDOS të studiojë artin e jo medicinën sipas dëshirës së babait, as vjehrri nusen, kur ajo VENDOS ta dërgojë në shtëpi të pleqve për të mos u detyruar ta braktis punën për ti shërbyer atij jo profesionalisht, etj. etj.
Ti i ke me siguri shembujt tu.
I kisha bërë gjithë ato vite jete, i kisha përmendur këto dy fjalë qindra herë, por kuptimin nuk ua kisha ditur, as gjuhësor, as jetësor.
Eh…..thash, NE SHQIPTARËT KEMI NEVOJË PËR DIJE MË SHUMË SE PËR UJË E PËR BUKË. Ne as gjerat më të thjeshta nuk i kemi qartësuar.
Edhe unë kam nevojë për dije, tepër, por edhe ti miku im.
A ka ndryshuar Kosova? Po, ka ndryshuar, prandaj dikujt i duket se Albini është ai që ndryshoi.
Kur Kosova ishte krejt e shëndoshë, menjëherë pas çlirimit, Albini e synonte ta bëjë Kosovën kampione rajonale. Ta kishte pasur mundësinë që atëherë, apo sikur ta dëgjonin se ç’ thoshte, ata që e kishin mundësinë, Kosova do të bëhej patjetër kampione e rajonit.
Mirëpo çfarë ndodhi?
Kosova u sëmurë nga „kanceri“ i quajtur „korrupsion dhe krim i organizuar“. Mjekët sharllatanë, PDK, AAK, LDK, AKR, Nisma etj… duke i dhënë ilaçe herë të gabuara e herë madje helmuese, ia përkeqësuan dukshëm gjendjen. Dy pjesë të mira të trupit iu amputuan Kosovës.
Por megjithatë ky ishte stadiumi i parë i kancerit të tillë. Sa ishte në stadiumin e parë, Albini sugjeronte tjetër ilaç preferonte tjetër terapi, gjasat ishin të mëdha të shërohej dhe prapë të bëhej kampione në Ballkan.
Ama kanceri, i paluftuar nga mjekët sharllatanë, për 20 vjet kaloi në stadiumin e tretë.
„Kancerit“ na iu shtua edhe një tumor tjetër “Zajednica”.
Natyrisht që Albini luftoi mjaft për t’ia shpëtuar jetën nga këta dy kancerë të rrezikshëm. As në rend nuk mbeti bërja kampione, as nuk ka si të ishte në rend. I sëmuri për vdekje kampion? Kur dhe ku ka ndodhur kjo? Kurrë pra.
Por të jemi optimistë, ngaqë pas 6 tetorit të vitit 2019 MJEKU SPECIALIST e ka Kosovën në dorë dhe besojmë që „kanceri“ nuk do të kalojë në stadiumin e katërt.
Po qe se kjo do të ndodhte, atëherë „mjekët ndërkombëtarë“ planifikojnë ta bëjnë Kosovën operacion, ta çajnë në gjoks. Atëherë vdekja e Kosovës do të ishte e sigurt.
Pra, në këto 20 vjet, terapitë e Albinit i ndryshoi përkeqësimi i gjendjes „shëndetësore“ të Kosovës. S’pati Albini se kah t’ia mbajë, përpos që ti intensifikojë terapitë…
Por ama KOSOVËN KAMPIONE AI AKOMA E DËSHIRON. Aty nuk ka ndryshuar asnjë grimë. Dhe ka për t’ia dalë sigurisht.
„Qeverisë Kurti“ suksese! „Qeverisë Kurti“ kujdes! „Qeverisë Kurti“ jo bukëpërmbysje! „Qeverisë Kurti“ vlerësim ndaj mbështetjes, mbështetësve në popull.
Të nderuar miq, Brenda LVV unë i besoj vetëm z. Albin Kurtit dhe askujt tjetër. Vërtet askujt tjetër.
Ka shumë aktivistë të Lëvizjes Vetëvendosje, ose njerëz të sapo anëtarësuar në LVV, që rrahin gjoks për fitoren dhe suksesin e tyre të “madh” në këto zgjedhje me rëndësi historike (?!) Këtu pra kemi të bëjmë me një rast klasik servilizmi. Këtyre sjelljeve duhet dhënë fund.
LVV dhe Albin Kurti janë këtu, ku janë, në radhë të parë falë votës së popullit. Por edhe falë shumë intelektualëve të „padukshëm“, që me dekada nuk bënë gjumë të rehatshëm, teksa po e shihnin degradimin total të shoqërisë kosovare, shkatërrimin gjithnjë e më të furishëm të shtetit të Kosovës nga pushtetarë interesxhinj dhe ta pa kurrfarë njerëzie e ndjenjë kombëtare apo përgjegjësie shtetërore. Këta intelektualë, ashtu siç e ngritën dikë, e kanë aftësinë edhe ta rrëzojnë. L.VV këtë duhet ta ketë parasysh.
Në kontakte me aktivistë të LVV e kam vërejtur se, te një pjesë e mirë e tyre shoqëria me dikë (ndonëse kundërshtar i rrept politik) është më e rëndësishme sasa përkrahja politike e dikujt. Këta aktivistë, me keqardhje e them, janë nepotistë. Edhe shoqëria e privilegjuar është nepotizëm. Është shkatërrim. Është krim ndaj Kosovës dhe demokracisë. Unë shumë shpejt kthehem kundër këtij tipi të njerëzve, që participojnë në jetën politike dhe çdo sjellje e mirë e tyre shndërrohet në dinakëri, në kujtim të keq, apo jo?
Ajo që pritet nga LVV nuk mund ti ngarkohet vetëm një personi (Albin Kurtit), por të gjithëve, deri tek aktivisti i fundit. Nëse rastësisht në qeverisjen qendrore na përsëritet fenomeni „Myta“, unë do të jem kritikuesi më arrogant kundrejt „Qeverisë Kurti“. Kjo, ngase askush askënd nuk e zgjodhi për „sy te zi“, por për avancim të mirëqenies së përgjithshme.
Për fund. Lërini urimet, lavdërimet e sukseset! Punoni dhe heshtni. Puna e tregon veten. Nëse gjykoni se e kaluat lumin, vjen lumi tjetër, kur nuk do të mund të kaloni dot, ngase “ati i shalës” nuk do të lejojë që t’ju bartë më mbi samar.
Çdokush i huaj, që administron trojet e një populli tjetër, është pushtues. E qartë!
Ai që thotë: „Perandoria Osmane ka qenë shumë e mirë“ e ka gabim. Por ai që thotë: „Perandoria Osmane ka qenë më e mirë se Mbretëria Serbe“, ai ka të drejtë.
Z. Ismail Kadare po flet për diçka inekzistente te shumica e kombit shqiptar. Ata që thonë „P. Osmane ka qenë shumë e mirë“, janë pakicë. Madje unë besoj që nuk ka fare të tillë, ndonëse disa e thonë.
Kjo, ngase në diskutimet e sotme, P. Osmane po identifikohet nga disa shqiptarë me Islamin. Këtu po identifikohen dy palë:
Kështu disa shqiptarë islamofobë po e paraqesin Perandorinë Osmane akoma më të keqe se Mbretëria Serbe, kurse
Disa shqiptarë muslimanë po e paraqesin Perandorinë Osmane shumë të mirë.
Këtu pra është e qartë, që secili e ka hallin te feja Islame.
Kadareja e ka të njëjtin hall.
Në vend se toleranca të jetë bazë e shkrimeve të tij (si intelektual i arrirë), ku thjesht e pranon realitetin, pra që shumica absolute e shqiptarëve janë muslimanë (të moderuar) dhe të ketë respekt ndaj tyre, ai çohet dhe përpiqet t’ia imponojë shumicës shqiptare tezën e tij se „krishterimi është qytetërim“. Pra një tezë idiotësie dhe irituese. Një mosrespektim i paarsyeshëm i bashkëkombësve të vet.
Ngase ne e dimë fort mirë se si kisha dogji njerëz, që e thoshin të vërtetën shkencore, në periudhën e Inkuizicionit. Ajo dogji madje gra, që vetëm hundën e patën të kërrusur, duke i klasifikuar si “shtriga”. E kjo të konsiderohet si „qytetërim“ është jashtë çdo logjike. Krishterimi pra i ka po ashtu anët e tija tepër të errëta.
Andaj, për të qenë korrekt kundrejt vlerësimeve të tij, më duhet të ceki këtu, se ka studime të huaja, tejet kredibile, që dëshmojnë se shqiptarët nuk kanë qenë vetë të interesuar për ta shkruar gjuhën e vetë, madje disa thonë që shqiptarët kurrë nuk kanë qenë të interesuar të kenë shtet me të gjitha parametrat, sidomos me ushtri të organizuar.
Gjithmonë, edhe kryengritjet e shqiptarëve kundër pushtuesve janë bërë në grupe çetash të vogla vullnetare guerile, po kurrë me një ushtri obliguese, me strukture të kompletuar dhe linjë komanduese të qartë.
Nëse përcillen ngjarjet e fundshekullit të 20, këto teza ngjajnë të jenë të drejta. Ngaqë vetëm 1% e njerëzve të aftë për lufte iu bashkëngjiten luftës kundër Serbisë. Kjo e para. E dyta, ne edhe sot, duke e pasur gjuhën standarde shqipe të kompletuar gramatikisht, nuk e shkruajmë me pasion, ose „na vjen turp ta flasim, apo shkruajmë gjuhën standarde sepse na përqeshin“ (më tha një i ri, kur e kritikova për shkrimin me gabime).
Madje ca “intelektualë” shkojnë akoma më tej dhe kërkojnë që gjuha standarde shqipe të ndahet në Gegërishte dhe Toskërishte, ku e para do të emërtohej “gjuha kosovare” e tjetra të mbetet “gjuha shqipe”. Çfarë injorance, apo jo?!
Prandaj mendoj se duhet hulumtuar më tepër, para se fajin e mungesës se shkollave shqipe t’ia lëmë ekskluzivisht Perandorisë Osmane.
Për fund, ne gjithnjë mund t’ia lëmë fajin të tjerëve për dështimet tona, por unë mendoj se këtë e bëjmë nga papjekuria jonë si komb. Fajin për çdo dështim e kemi vetë dhe pikë.
Dipl.-Ing. Faton Piraj 