
Vepra lirike dhe poezia janë tekste të shkurtra në formë vargjesh. Ato shpesh rimojnë dhe ndërtohen me subjektivitetin dhe imazhet gjuhësore (metafora, alegori, sarkazëm,…).
Unë do të përpiqem ta sqaroj këtu përkufizimin e poezisë dhe karakteristikat më të rëndësishme të saj.
Poezia është një zhanër i shumanshëm me një sërë nënzhanrash dhe veçori të veçanta për nga forma dhe përmbajtja gjatë analizës së saj.
Kemi karakteristika të rëndësishme dhe gjëra që ia vlen ti dimë për skemën e rimës dhe unin lirik.
1. Përkufizimi i poezisë
Poezia është një nga tri gjinitë kryesore të letërsisë. Krahas poezisë dallohen epika (letërsia rrëfimtare) dhe drama (tekste me role të ndara). Dallimi kryesor midis poezisë lirike dhe dy gjinive të tjera është forma e vargjeve.
Në veprat lirike bëjnë pjesë poezitë. Në poezi përfshihen odetë, sonetat dhe baladat.
Termi „lirik“ rrjedh nga termi grek „lyra“. Dikur çdo poezi që shoqërohej me luajtjen e lyrës hynte nën konceptin e poezisë lirike. Sot ndarja e poezive në vargje dhe strofa është përcaktuese dhe vendimtare.
Ndonëse rima dhe ritmi janë të zakonshme në veprat lirike, siç janë poezitë, ato nuk janë pjesë e domosdoshme e tyre e në veçanti të poezisë. Këtë e dëshmojnë, për shembull, zhanret lirike të poezisë së pakuptimtë ose të Rap-it, ku jo çdo gjë duhet të rimojë.
2. Karakteristikat dhe dallimet
Termi „lirik“ si një term i rëndësishëm klasifikues për poezinë lirike është përdorur vetëm që nga shekulli i 18-të. Që nga shekulli i 19-të, sinonimet “vjershë”, “poezi” ose “poemë” janë përdorur shpesh.
Para kësaj, gjithçka që shkruhej konsiderohej „vjershë”.
E sot, këta terma u referohen teksteve poetike.
Edhepse poezi mund të konsiderohen edhe efekte te tjera fizike. P. sh. ka filma, fotografi dhe momente, që për sytë konsiderohen si poezi ose p.sh. muzikë, që mund të konsiderohet si poezi për veshin.
Në kohën e sotme poetikë quhet shkolla e poezisë.
Këto janë pesë karakteristikat thelbësore të poezisë si vepër lirike:
- Tekstet e poezive lirike zakonisht përcjellin ndjenjat ose përshtypjet subjektive të një uni lirik (subjekti lirik).
- Poezitë, krahasuar me format e tjera të letërsisë, janë të shkurtra.
- Poezitë lirike e kanë karakterin e një kënge dhe mund të këndohen madje.
- Poezia lirike përbëhet nga strofa dhe vargje zakonisht të rimuara.
- Megjithatë, rima nuk është parakusht për poezi (edhe pse unë personalisht e pëlqej poezinë me rimë)
3. Nëngjinitë e poezisë
Në këtë pjesë do të flasim për disa nëngjini të zhanrit “Poezi”. Ato përcaktohen ose për nga tema ose stili. Një vepër lirike mund t’i përkasë madje disa zhanreve. Për shembull, poezia për fëmijë mund të jetë poezi e natyrës dhe anasjelltas, ose poezia politike mund të jetë njëkohësisht poezi e rastësishme po ashtu.
Përveç nënzhanreve, ka edhe gjini lirike që lidhen me formën dhe gjatësinë e veprës. Këtu përfshihen, për shembull, haiku (Japoni), elegjia, balada, odeta, hymni ose soneti.
3.1. Poezia rrëfimtare (narrative)
Poezia konfesionale si poezi rrëfimtare përfshin vepra poetike që trajtojnë detaje intime të autorit; për shembull përvojat erotike ose vuajtjet mendore e shpirtërore.
3.2. Poezitë e objekteve
Këto tregojnë një histori nga brenda një objekti të gjallë ose të pajetë. Objektet e artit, situatat ose ngjarjet shfaqen si një “uni” lirik kryesisht i nënkuptuar. Përshkrimet nuk janë të subjektivizuara, megjithëse pretendohet se gjësendi flet.
3.3. Poezia për fëmijë
Poezia për fëmijë përfshin të gjitha veprat lirike të shkruara për fëmijë dhe nga fëmijë (këngë për fëmijë, vjersha për fëmijë dhe poezi për fëmijë).
3.4. Poezia për natyrën
Këtu natyra është subjekti qendror i poezisë.
3.5. Poezia politike
Këto vepra lirike trajtojnë mosmarrëveshjet politike nga një pozicion i veçantë apartiak ose partiak dhe i drejtohen publikut.
3.6. Poezia e pakuptimtë
Poezia e pakuptimtë nuk ka asnjë kuptim të dallueshëm përveç argëtimit të lojës, poezisë, shakasë ose vetë marrëzive.
3.7. Poezia e rastit
Poezia e rastit është shkruar për një rast të veçantë, si përvjetor, ditëlindje ose festë.
3.8. Teksti poetik
Teksti i këngës p.sh. është pjesa gjuhësore e një vepre muzikore. Mund të shihet së bashku me përbërjen ose i veçuar prej saj. Në këtë zhanër bëjnë pjesë p.sh. tekstet e Rap-it. Në artin skenik, fjala e folur është një vepër lirike ose një histori që shfaqet para një publiku. Këso shfaqje shoqërohen shpesh me muzikë.
4. Analiza e poezisë lirike për recitim
Ashtu si analizat e romanit, analizat e tregimeve të shkurtra, analizat e teksteve faktike, analizat e fabulave apo legjendave, edhe analiza e poezisë përbëhet nga një përgatitje e mirë, një pararecitim dhe në fund një recitim.
Nën çdo pikë këtu kemi një shpjegim se çfarë duhet të bëjmë. Struktura është mjaft e përgjithshme saqë vlen për të gjitha veprat lirike.
4.1. Përgatitja
Duke qenë se veprat lirike janë zakonisht të shkurtra dhe gjatë analizës së tyre do të hasim kryesisht në poezi, detyrimisht duhet ta lexojmë tekstin disa herë. Shënojmë skemën e rimës dhe gjithashtu nënvizojmë me ngjyra motivet e rëndësishme dhe mjetet retorike dhe përcaktojmë domethënien e ngjyrës së caktuar. Natyrisht që përpiqemi të identifikojmë mendërisht kuptimin dhe temën kryesore të poezisë në mënyrë që të mund ta përdorim gjatë recitimit.
4.2. Pararecitimi
Pararecitimi përfshin gjithmonë ushtrimet kryesore më të rëndësishme të poezisë. Për të bërë këtë sa më suksesshëm nevojitet një studim i llojit të tekstit, tezës që shtrohet madje edhe të vetë autorit. Përveç kësaj, mund të përmbledhim shkurtimisht ushtrimet kryesore në një letër. Nëse e njohim epokën për të cilën flet poezia, kjo na ndihmon akoma më shumë për recitim. Pjesët e shënuara me ngjyra i theksojmë sipas asaj që kemi vendosur në poezi. P.sh. kuq d.m.th. ngritje e intonacionit, gjelbër d.m.th. shprehje të buta etj.
4.3. Recitimi pa publik
Pjesa kryesore është recitimi pa publik.
Një mundësi është ajo ku recitimi mund të ndjekë një ose më shumë teza ose çështje, në varësi të fushëveprimit të poezisë. P.sh. ne mund të theksojmë më fortë një pjesë të tematikës së poezisë, ose një tjetër, varësisht nga efekti që dëshirojmë të arrijmë te publiku.
Kurse mundësia tjetër është të skicojmë unin (subjektin) lirik, të shqyrtojmë paralelet biografike me autorin dhe kështu pra thjesht të recitojmë të gjithë poezinë me të gjitha aspektet e saj.
Për recitim mund të studiojmë edhe formën e tekstit, strukturën, gjuhën, mjetet stilistike dhe imazhet gjuhësore të cilave pastaj gjatë recitimit u japim konsideratën e duhur.
Në një poezi nuk duhet të mungojë asnjëherë gjatë recitimit kujdesi për skemën e rimës ose ritmin e poezisë.
Përfundim
Në fund mund të përmbledhim shkurtimisht rezultatet e përgatitjes sonë për recitim dhe ta ushtrojmë poezinë në bazë të këtyre studimeve deri në momentin kur dalim në skenë para publikut.
F.P.








