USA (s‘)është sërish shpëtimtarja

Kërkesa publike për largimin nga skena politike në Kosovë e të gjithë atyre, që kanë probleme me ligjin, nga ana e amerikanëve, është një e drejtë dhe një nevojë që po paraqitet dukshëm, por unë mendoj se është e gabuar qasja që këtë ta bëjnë vetë amerikanët apo ndërkombëtarët.

  1. Nuk duhet harruar se BE-në e kemi këmbëkryq në të gjitha çështjet, që janë në proces, ndërsa USA ia pat lënë këtë punë asaj, që për mendimin tim ishte keq, pasi që BE ka disponim pro sllav (për çdo ditë unë e shoh dhe përjetoj këtë).
    Lëvizjet e fundit diplomatike po tregojnë një qasje tjetër amerikane në lidhje me Kosovën dhe detyrat që ajo ia ka vënë vetes përpara. Kjo gjithësesi duhet shfrytëzuar.
  2. Në të vërtetë jam paksa skeptik në ndërhyrjet nga jashtë për zgjidhjen e këtyre çështjeve dhe plotësimin e këtyre kërkesave. Kjo ngase na ka ndodhur shpesh që pikërisht të huajit janë ngatërruar në vepra korruptive…
  3. Pa intelektualët dhe pa popullin, kemi pak gjasa për përmirësim. Momentalisht kemi gjendjen e një status quo-je, ku krimi i organizuar dhe shteti bashkëjetojnë në një lloj paqe të pashpallur.
  4. Por kujdes këtu, sepse në aspektin afatgjatë kjo bashkëjetesë mund te shkaktojë krizë të pariparueshme vdekjeprurëse për shtetin e Kosovës.
    Qeveria Kurti duhet mu këtu ta ketë fokusin fillestar të veprimit.

Për fund:

Pas fitores së L.VV ne zgjedhjet e 2019-ës, kjo gjendje e rëndë shoqërore kërkon intervenim gjithëpërfshirës popullor. Intelektualët, shoqëria civile, sindikatat dhe çdo organizim jashtpolitik duhet përveshur mëngët në luftimin e krimit të organizuar, korrupsionit, nepotizmit, etj… e jo vetëm të pritet që këtë luftë ta ngadhënjejë qeveria si e vetme. Shansin më të madh se sot nuk e kemi pasur kurrë.

Përndryshe lajmet mbi pasurimin e kriminelëve dhe ato mbi talljet me popullin lidhur me integrimet euroatlantike, liberalizim të vizave etj. do të zgjasin deri sa Kosova të „dalë nga përdorimi teknik“.
Ose ajo do të futet në një „kontroll teknik të ri“ nën mbikëqyrjen e një „tekniku“ tjetër, që në këtë rast „tekniku“ Serbi mezi po pret.
F.P.

Mërgimi, shumë më i rëndë sesa që mendohet

(shkrim i drejtuar të rinjëve)

Një i ri i edukuar është ai, i cili është në gjendje të VENDOSË (të marrë vendime mbi veten, sado të vështira të jenë ato), pa u ndikuar nga ASKUSH.Kjo që thash, e qartë se bie ndesh me mentalitetin tonë, ngase te ne „Një i ri i edukuar është ai që e dëgjon prindin, mësuesin, apo më të vjetrin dhe vepron sipas këshillave të tyre“….

Këto dy koncepte mbi edukatën kanë shumë rëndësi për një zhvillim të mirëfilltë shoqëror. (Natyrisht se prindi, mësuesi dhe më i vjetri duhet dëgjuar se çfarë këshillon, por jo të veprohet, pa e futur atë këshillë në “mullirin” vetjak e pa e “bluar” mirë e mirë.)

***

Kur „strajcën“ t’ia hedhësh supit dhe të nisesh për në mërgim, dije se e ke marrë një vendim ireversibil (të pakthyeshëm, apo papërmirësueshëm).

Në 99% të rasteve, nga mërgimi, nuk ka kthim me dëshirë (ndoshta nga zori, ose ngase përfundon afati i vizës, apo nga shkaku i një interesi të madh).

Të gjendesh në një vend të huaj, pa kulm mbi kokë, pa të drejtë pune, pa asnjë mik, pa një njohje elementare të mentalitetit vendës, apo të sistemit shoqëror, është shumë e vështirë.

Por kjo nuk është më e vështira.

Më e vështira vjen pasi t’i bësh të gjitha kushtet për jetesë dhe radha i vjen krijimit të familjes. Një mik imi më tha njëherë:„Unë në mërgim kam ardhur të bëhem shtëpi, e tash do të fikem krejt“

Vështirësia më e madhe pra është lufta kundër asimilimit, e cila (në një periudhë më të gjatë) dosido është e gjykuar të humbet. Natyra e jetës e sjell këtë.

Pse e gjykuar të humbet? Këtu janë ca probleme, që jomërgimtarët nuk i dinë.

E para është dilema nëse duhet fëmija ta mësojë gjuhën amtare (shqipe) patjetër, kur kjo nuk i duhet aty ku jeton, apo nëse është më mirë ta mësojë anglishten dhe spanjishten (dihet që këto të dyja së bashku janë, thuajse po aq të vështira, sa gjuha shqipe e vetme). Mësuesit në perëndim thonë se fëmija, që e njeh mirë gjuhën amtare, është më i suksesshëm në mësime (kjo nuk është krejt pa prapavijë). E unë them që këta fëmijë janë më të mirë në mësime nga ndjenja e inferioritetit: „t’u tregoj këtyre vendësve, që edhe unë i huaji kam vlerë“. Mësimi i mirë i gjuhës amtare nuk e lë fëmijën ta mësojë gjuhën vendëse pa akcent të huaj, pra sikur ta kishte gjuhë amtare, e si i tillë ky fëmijë gjithmonë do të ngelet „ausländer“, edhe pasi të rritet, gjë që do ta margjinalizojë në njëfarë mënyre.

E dyta është dilema rreth suksesit. Më duhet vetë ta pranoj, se po të kisha ditur gjermanisht sikur vendësit, pa asnjë dallim në akcent dhe anglisht sikur që di shqip, unë sot do të isha në udhëheqjen e ndonjë koncerni të madh (dhe këtë e them me modesti) … Edhe përkundër suksesit të mirë në profesion, ky sukses as përafërsisht nuk është i krahasueshëm me atë se çfarë do të mund të arrija, sikur ti plotësoja kushtet, që i ceka më lart.

E treta është mendësia që „më mirë do të ishte që fëmija të mos e harrojë se është shqiptar, por jo patjetër të njeh shqipen“. Këtë koncept të luftës kundër asimilimit, nëse mund të quhet si i tillë, e mbështesin mjaft intelektualë. Nevoja që shqiptarët të marrim pozita të rëndësishme në shoqëritë ku jetojnë ka sjellë deri te kjo mendësi. Ngase shumë më e leverdishme do të ishte, që një shqiptar të ishte drejtor i një shtëpie informative (por që nuk di shqip), se sa murator apo kuzhinier (që e di shqipen mirë)Kjo, ngase gjuha me akcent të huaj është pengesë e madhe për ngjitjen në pozita të rëndësishme e me vlerë. Kjo është e padrejtë, por kështu është.

***

Luftën kundër asimilimit gjuhësor (ndoshta) do ta humbim. Shpresoj që kujtesën mbi prejardhjen të mos e humbim, që kur të na vijë rasti, të kontribuojmë për vendet tona.Por duhet angazhuar të arrijmë ta fitojmë një rast të tillë, e kjo do të thotë t’i edukojmë të rinjtë tanë nëpër universitete, gjithsesi kush ka mundësi. Por edhe pas përfundimit te studimeve, pengesë e madhe për arritjen e caqeve është mosnjohja perfekte e gjuhës së vendit ku këta të rinjë jetojnë…

F.P.

Introduce Yourself (Example Post)

This is an example post, originally published as part of Blogging University. Enroll in one of our ten programs, and start your blog right.

You’re going to publish a post today. Don’t worry about how your blog looks. Don’t worry if you haven’t given it a name yet, or you’re feeling overwhelmed. Just click the “New Post” button, and tell us why you’re here.

Why do this?

  • Because it gives new readers context. What are you about? Why should they read your blog?
  • Because it will help you focus you own ideas about your blog and what you’d like to do with it.

The post can be short or long, a personal intro to your life or a bloggy mission statement, a manifesto for the future or a simple outline of your the types of things you hope to publish.

To help you get started, here are a few questions:

  • Why are you blogging publicly, rather than keeping a personal journal?
  • What topics do you think you’ll write about?
  • Who would you love to connect with via your blog?
  • If you blog successfully throughout the next year, what would you hope to have accomplished?

You’re not locked into any of this; one of the wonderful things about blogs is how they constantly evolve as we learn, grow, and interact with one another — but it’s good to know where and why you started, and articulating your goals may just give you a few other post ideas.

Can’t think how to get started? Just write the first thing that pops into your head. Anne Lamott, author of a book on writing we love, says that you need to give yourself permission to write a “crappy first draft”. Anne makes a great point — just start writing, and worry about editing it later.

When you’re ready to publish, give your post three to five tags that describe your blog’s focus — writing, photography, fiction, parenting, food, cars, movies, sports, whatever. These tags will help others who care about your topics find you in the Reader. Make sure one of the tags is “zerotohero,” so other new bloggers can find you, too.