
Nuk arrij të kuptoj se si është e mundur që, një intelektual, apo një njeri i lexuar, i cili sadopak merr vesh (se lëre më një shkencëtar apo akademik), të mos mund ta pranojë (kuptojë) që ka Zot …
Argumentim i thjeshtë:
E para:
Nëse materia dhe në fund jeta qenkan bërë rastësisht, vetë lëvizja e përsëritur e dorës sime posht-lart, sa herë unë dua, e hedh totalisht posht rastësinë.
E dyta:
Vetë vullneti i një lëvizjeje të tillë, pa asnjë shkak shtytës (apo nismëtar) e hedh totalisht posht teorinë, që për t’u bërë, kjo lëvizje inicohet nga një tru material, i krijuar rastësisht ose sipas evolucionit material, që vepron në bazë të ndikimeve të jashtme apo përshtatjes kundrejt ambientit (në këtë rast nuk ka asnjë ndikim të jashtëm, apo përshtatje kundrejt ambientit).
Pa u futur në pamundësinë e shpjegimit të ASNJË natyre të çfarëdo shkaku nga „shkenca“ materiale, por vetëm të pasojave, nga këto dy argumente SHUMË TË THJESHTA, nëse kuptohen vërtetë sinqerisht, nuk ka se si të mos vihet në konkludim se njeriu ka shpirt, i cili krijon VULLNETIN e PA-rastësishëm si shkak nismëtar (të cilin „shkenca“ materiale nuk mund ta shpjegojë).
E vërtetë që të gjitha proceset tjera, si pasojë, bëhen me urdhëra të trurit (të dirigjuar nga vulleti), por vetë vullneti si shkak nismëtar i PArastësishëm, kurrsesi jo. Ai vjen nga shpirti transcendental, që njeriu e ka.
F.P.