E marrë nga „Kujtimet e mia“
(për mësuesit histori me vlerë)
Që nga klasa e 6-të e shkollës fillore merrja pjesë në garat e historianëve, ngase i nderuari mësuesi Mestan Krasniqi më mori në ekipin e garuesve edhe pse aty bënin pjesë nxënës të klasës së 8-të por kishte edhe ndonjë nga klasët e 7-ta.(Kam shumë „diploma“ dhe „mirënjohje“ nga ato gara)
Në klasën e 8-të mora sërish pjesë (Drejtor ishte Rasim Krasniqi).
Atë vit me mua (ndonëse kurrë më parë) mori pjesë edhe një Shok i klasës. Meqenëse vëllimi i revistës „Kekec“, nga ku dilnin pyetjet e garave, ishte tepër i madh dhe koha ishte mjaft e shkurtër, ne nuk arritëm të përgatitemi mirë, por vetëm në një masë të konsiderueshme.
Ne të dy ia dinim njohuritë dhe dobësitë njëri-tjetrit mjaft mirë.
Nga përvoja që kisha, ditën kur ishte gara, propozova, që nëse do të duhej, ne do të ndihmoheshim mes vete, sidomos në pjesët ku ishim më të fortë, ti ndihmojmë shoqi-shoqit, u morëm vesh për këtë, ngaqë do të uleshim sa më afër njëri tjetrit.
Ashtu edhe ndodhi. Shoku i klasës u ul jo shumë larg meje, dhe gara filloi.
Unë e plotësova testin në pjesët ku isha më i fortë. Duhej pra vetëm të kryqëzohen katrorët e përgjigjeve të sakta. Ishte numri i pyetjes p.sh. 1. dhe tri ose katër variante a), b), c), d).
Për fatin tim, shumica e pyetjeve ishin nga ajo pjesa ku unë isha më mirë i përgatitur.
Sipas marrëveshjes unë menjëherë ia pëshpërita Shokut të gjitha përgjigjet e mia shkurt: 1…a, 2…c, e kështu me radhë.
Pjesën, ku Shoku ishte më i përgatitur, unë nuk e plotësova, sepse pritja që të mi pëshpëriste njëlloj sikur unë përgjigjet e sakta.
Ishte diku 30% e testit nga pjesa ku ai ishte më i përgatitur.
AI KËTË NUK E BËRI.
Unë duke i thënë disa herë: „Shok, mi trego, si u morëm vesh?!“
AI MË DEGJONTE MIRË, por PËRKUNDËR KËSAJ NUK MË NDIHMOI.
E kishte planifikuar pra këtë dredhi.
Atëherë kah fundi, sipas asaj që dija, unë i plotësova.
Pra SHOKU, që i besova, MË MASHTROI.
Ai e zuri vendin e 1-rë apo të 2-të, e unë të 4-tin. Ai u kualifikua për në garat e Zagrebit, ME DIJEN TIME, kurse unë jo.
Këtë histori nuk mund ta harroj.
Një libër i shkruar nga një mësues i nderuar, e ka pra një gjë jo të sqaruar mirë në përmbajtjen e tij.
Keqpërdorime të tilla kam pasur shumë gjatë shkollimit, që prej kopjimit të detyrave të shtëpisë, dhënia e detyrave të provimit, pëshpëritja kur përgjigjeshin për notë, e deri te dalja bashkë vullnetarë, që unë të jem afër tyre, e tu bëhem sufler. Dhe u ndihmoja, pa sherr.
Mirëpo, e habitshme është, që edhe përkundër kësaj, në shoqëri nuk më ftonin, dilnin pa mua. Xhelozia nuk i lente. Xhelozia që unë nuk e kam kuptuar asnjëherë.
Kjo xhelozi ekzistoka edhe sot. E vërtetova këto ditë.
Ama kurrë nuk e kam kuptuar se përse.
F.P.
P.S.
Ne edhe si shoqëri jemi parazitë dhe bukëshkelës…
Dipl.-Ing. Faton Piraj 